2017: 3193 consultations, 488 operations, 3045 glasses (med+sun)

Steun Ophthalmology Worldwide

Help mee cataract te bestrijden in Congo en doe een schenking aan Ophthalmology Worldwide.

Zo kunt u hen helpen »

Nioki in maart, een bericht van Hamza

De optiekploeg met Guido, Amice(tolk, hulp en kassier) en Hamza

Op 10 maart begint de missie op de luchthaven van Zaventem. Ik maak er kennis met de ploeg waarmee ik vijftien onvergetelijke dagen ga doormaken. De bestemming is Nioki waar we na de lijnvlucht naar Kinshasa en s’anderendaags nog een binnenlandse vucht tegen in de voormiddag toekomen.
Het is mijn kennismaking met het Congolese binnenland en ik moet zeggen dat de culturele schok heftiger is dan ik verwacht had.

Ik wordt al onmiddellijk aangeklampt door meerdere wachtende patiënten. De verbazing wordt nog groter als ik verneem dat sommigen daar al dagen wachten nadat ze te voet, per fiets, en zelfs per prauw dagen gereisd hebben om van gezondheidszorg te kunnen genieten.
Tot de ploeg, leden van OWW en medewerkers van het hospitaal,  behoort een stel mensen met veel ervaring zodat het voorbereidend werk snel na onze aankomst in het hospitaal op gang komt.

Tijdens de inrichting van de « lunetterie » krijgen we te horen dat er 2400 patiënten zouden ingeschreven zijn voor de volgende 15 dagen. We moeten zo snel mogelijk aan de slag want het is duidelijk dat het tempo hoog zal liggen. Ik realiseer er mij me hoe onontbeerlijk de door OWW bijeengespaarde brillen zijn en zie hun uiteindelijke bestemming. De behoeften zijn eindeloos, al wat we ter beschikking hebben zullen we  kunnen gebruiken.
Eens de zaak ingericht, het bescheiden matriaal opgesteld en de verzamelde brillen geordend, beginnen we er aan. De rust keert terug en gaan we vol goede moed aan de slag.

Aan een flink ritme volgen de patienten mekaar op en rijgen de werkdagen van 11 uur zich in hun verscheidenheid aaneen. Het doel blijft zo veel mogelijk mensen de beste zorgen geven want na ons vertrek zal er een gans jaar geen oogzorg zijn.
We leven in Sparta. Hygiene is dé uitdaging. Het water is schaars, de gebouwen aangevreten door tijd, vocht en ongedierte. Zelfs onder een klamboes is slapen met zulke spinnen in de buurt verontrustend. Maar, na 2 of 3 dagen, als de vermoeidheid opkomt, trek ik mij van de al dat gewriemel niks meer aan ; alleen slapen telt nog.  

Deel uitmaken van een OWW-ploeg is op vele manieren verrijkend. Ik werd met open armen ontvangen in een hechte professionele equipe, ik voelde er mij dan ook snel thuis.
Mijn ervaringen zal ik nooit vergeten en het heeft me voor altijd veranderd. De blik van de patiënten, hun dankbaarheid en erkentelijkheid hebben mij voortgedreven want het was hard en moeilijk werken, maar ik heb er geen ogenblik spijt van.
De Congolese bevolking heeft ons met veel eerbetoon ontvangen. Als je er al de extreme armoede ziet en merkt in welke schaarste ze leven, besef je pas dat veel waaraan wij, in onze consumptiemaatschappij zo aan gehecht zijn, louter bijkomstig is.
Ik bedank Pearle omdat ze mij de mogelijkheid gegeven hebben een van mijn dromen te realiseren. Deze ervaring heeft mij wakker geschud en het zal zeker niet mijn laatste humanitaire missie zijn. Ik bedank de OWW-ploeg om mij mee te nemen en op te nemen. Er zijn daar in Nioki mooie vriendschappen ontstaan...
PS Indien jullie voor volgend jaar niemand vinden, ik ben bereid 7/7 24/24 ;-)

(Hamza Ouazzani Touhami)

Basankusu, een best spannende editie

De Bandundu-ploeg is er met kunst- en vliegwerk dan toch geraakt

Het begon al met de aanvraag van visa op de ambassade in Brussel : eindeloos gepalaver voor onze chef de mission Yann Huyghebaert wegens de trubbels in Congo, “les tracasseries". Bisschop Joseph Mokobe Ndjoku heeft ons dan officieel en persoonlijk uitgenodigd en we waren vertrokken. Het volgende probleem was het materiaal. Onze containers  stonden drie  dagen voor de start van de missie nog op de kaai van de Kongostroom  in Kinshasa.  De enige oplossing was een vrachtvliegtuig te charteren. Een grote hap uit ons budget. Maar onze aankomst op het kleine vliegveld was triomfantelijk. Twee vliegtuigen tegelijk hadden ze in Basankusu nog nooit gezien.

Handen te kort

Na 4 jaar werken op dezelfde plaats hebben we zo een naambekendheid gekregen dat we veel patiënten  gezien hebben die we niet verwachtten. We waren met z’n dertienen en kwamen handen tekort. Duizenden mensen die van heinde en verre met hun oogproblemen naar Basankusu  kwamen. Met de prauw, de  moto, de fiets, soms 500 kilometer te voet.

’s Morgens hoorden we aan het ontbijt dat diezelfde nacht weer een boot met 200 nieuwe patiënten was gearriveerd. We hebben ons best gedaan. Oogartsen van dienst waren Kristine Van Ruymbeke, Jef Jansen en Richard Hardi. Ze werden geassisteerd door Francois Xavier Crahay, Matthieu Terlinchamp, Antoine Safi uit Luik en Balasz Geiszelhardt uit Budapest, allen oogartsen in opleiding. Hilde Caers en Claude Toko waren de dienst verpleging. Chris Van den Broeck zorgde voor ondersteuning in de consultatiezaal.

Pearl Opticiens zorgde er voor dat Katheline Stalon mee de brillenwinkel kon bemannen tezamen met Jan Raymaekers. En uiteraard werden we bij dit alles  geholpen door het personeel van de  hopital Saint Joseph. Yann Huyghebaert superviseerde het geheel.  Meer dan 2000 consultaties en 250 operaties op 11 dagen. En dik 2000 brillen. Eén case maar. Een jongetje van 10. Aan twee ogen blind. Toen we vertrokken is ie ons komen uitwuiven. Mede dankzij onze gulle sponsors.

Volgend jaar opnieuw!

(Jan Raymaekers)

HOE KUNT U ONS HELPEN?

Schenk een

BRIL

Sponsor een

TOESTEL

Doe een

SCHENKING

WILT U OP DE HOOGTE BLIJVEN?

Schrijf u in voor de

NIEUWSBRIEF

Helpende handen

Een gift van CPS PRODUCTS

Dat Congo er erg aan toe is is welbekend. Vooral buiten de grote steden is armoede troef. Straatkinderen, veelal wezen of verstoten kinderen lummelen maar wat rond, scholen zijn niet of amper gesteund door de overheid. Infrastructuur is in verval, ook de airco in de operatiezaal van “ons” hospitaal, zuchtte alleen nog warme lucht … via via kwamen ze dat bij “CPS PRODUCTS” (www.cpsproducts.com) te horen en die schonken ons prompt drie mobiele airco eenheden.

In een aanzet om structuur te brengen in het leven van de straatkinderen en in een poging hen wat onderwijs te geven heeft mevrouw Tania van de Sodefor (houtverwerking, de industrie waarop het stadje draait) de straatkinderen in een dansgroep laten optreden. Het werd een schitterend hartverwarmend spektakel waarop wij werden uitgenodigd. Ook wij mogen op de steun van de Sodefor rekenen want de gelukkigen onder ons genieten er s' nachts in hun gastenverblijven van nette bedden, werkende douches en zelfs airco.

Met de financiële steun van Wereld Missie Hulp en met onze collega's Rita en Ludo als pleitbezorgers, tussenpersonen en fixers wordt de enige school in Inunu vernieuwd en uitgebreid. WMH betaalt de daken en de bewoners bouwen alles op en betalen wat rest. Niet te verwonderen dat de zondagnamiddag uitstap (een heerlijke boottocht) ons er naar toe brengt. We worden er als hoge gasten ontvangen op muziek, gezang, demonstraties van de school kinderen een speech van de directeur en een onontkoombare “bain de foule”.


Couleur locale