2018: 3599 consultations, 497operations, 2822 glasses (med+sun)

Steun Ophthalmology Worldwide

Help mee cataract te bestrijden in Congo en doe een schenking aan Ophthalmology Worldwide.

Zo kunt u hen helpen »

Voor het eerst vertrekken beide ploegen samen.

Tussenstop procure St Anne Kinshasa

Basankusu: Getuigenis Gianni De Rooze

Een prachtige kans werd mij aangeboden om op vrijdag 19 januari op het vliegtuig te stappen richting Congo. Samen met Ophthalmology Worldwide ging ik in Basankusu de bevolking helpen met het uitmeten en verdelen van brillen.

Na een rustige vlucht vanuit Brussel verbleven we één nacht in Kinshasa om de zaterdag door te reizen naar Basankusu. Na een viertal uur raakten de wielen van ons vliegtuig zaterdagochtend het bruinoranje grind van de landingsbaan. We konden direct rekenen op een warm onthaal. Toen we uit het vliegtuig stapten werd ons 12-koppig team ontvangen met veel gejuich, gezang en gelach. Nog wennend aan de hitte van deze tropische plaats wandelden we richting onze slaapplaats. De komende 2 weken zouden we vertoeven in een klooster nabij het hospitaal dat onze werkplaats zou zijn.

Jan, alias Jean Lunette, is de man die elk jaar de lunetterie openhoudt. Ik ging hem daar bij helpen. Met de bedoeling om elke dag zoveel mogelijk mensen te helpen om hun zicht te verbeteren, gingen wij die zaterdag aan de slag om de brillenwinkel op orde te krijgen. Geen dag te verliezen. Het materiaal dat de organisatie de voorbije jaren gebruikte, wordt telkens zorgvuldig gestockeerd in de ruimtes van het ziekenhuis. Ondertussen was nog een boot onderweg richting haven Basankusu met een groot aanbod aan medicijnen, brillen, werkgerei,… Maar deze liet nog op zich wachten tot de komende woensdag. Dit hield natuurlijk niemand tegen om er de zondag al in te vliegen.

Dokters en verple(e)g(st)ers stonden reeds vroeg in de ochtend klaar om consultaties te geven aan de ingeschrevenen. Daar wordt beslist of men hen verder kan helpen door middel van een operatie, medicijnen of een bril. Aan de andere kant van het gebouw stonden Jan en ik klaar om de brillenwinkel open te houden. Met behulp van een enthousiast team, voornamelijk verplegers in opleiding, kon niets mislopen. De meerderheid van de hulpbehoevenden spraken Frans. Wanneer dit niet het geval was, kon ik hulp krijgen van mijn teamgenoten om het Lingala te vertalen.

De eerste dagen verliepen eerder rustig. Het was pas op de dag nadat de boot toegekomen was, dat we mensen veel gerichter konden helpen. Onze voorraad werd aangevuld, we openden zelfs een tweede winkel, waar we enkel zonnebrillen verkochten, om zo meer mensen een oplossing te kunnen aanbieden. Op die manier konden we in de lunetterie ook mensen helpen die de kans niet meer hadden om zich in te schrijven. Mensen komen van ontzettend ver, hebben lang moeten reizen op de minst comfortabele manieren om hier geholpen te worden. We wilden niemand teleur stellen.
Tussen het werk door kon ik gelukkig toch eens bij de consultaties passeren en kreeg ik zelfs de kans om eens in het operatiekwartier te snuisteren om daarna twee operaties mee te volgen.

Elke dag werd rond 19u afgesloten. Op dit moment waren we meestal al twaalf uur bezig met het verlenen van hulp. De zon was reeds in slaap gevallen toen wij terug met het team verzamelden in het klooster om onze verhalen te kunnen delen over de voorbije dag. Het zou een leugen zijn mocht ik niet vertellen dat ik er elke avond van genoot om een frisse pint te drinken met bijhorende gegrilde noten.

Ik kan niets anders dan hier op terugblikken als een geweldig en onvergetelijk avontuur. De mensen die ik daar heb leren kennen hoop ik ooit nog eens terug te zien. Het mag dan nog zo cliché klinken, maar de voldoening die men hier uit haalt is buitenaards. Ophthalmology Worldwide en Pearle Opticiens, bedankt voor deze uitzonderlijke kans.

Gianni De Rooze, Opticien-optometrist

OWW missie in Nioki van 19 januari tot 4 februari.

Voor de twaalfde keer streek ik met een OWW-ploeg neer in Nioki, provincie Mai-Ndombe, Congo RDC. Letterlijk, want het is Kin-Avia dat ons er naartoe vliegt. Weer was vliegen over Congo een lust want van op 1000 a 1500 meter hoog toont het landschap al zijn verborgen schoonheid.. Let op, het is ook al geweest dat de vlucht een uitdaging was voor de maag, en het prettig gebabbel overgaat in nerveuze aandacht als turbulentie je dooreen schudt en bliksemflitsen de raampjes doen oplichten. Maar deze keer niks daarvan, een fijne vlucht.

En een prettig weerzien met de broeders. Als lid van de oude garde begroeten ze mij op zijn Congolees, met tik van hun kriebelende kroezelkop tegen mijn kalende bol. Overvriendelijke DGM, de migratie politie, ze collecteren de paspoorten en schrijven onze gegevens, met OWW-brilletje op de neus, voor de n-de keer over in een rafelig register. Wat een verschil met Kikwit, waar ik ook wel eens kom, daar is het een rovers-bende die me vorig jaar met smoezen en dreiging 140$ uit de zak geklopt heeft.

Met dertien zijn we deze keer. De oude garde: Jacqueline Koller dokter, chirurg en grote baas; Bruno Smeets, dokter chirurg, “le roi du faco”; Lieve Verkeyn, verpleegster en spil van het OK, alias Lieveke. De geroutineerden: Anne Lefevre, oogarts consultaties; Brigitte Bosschaert, oogarts chirurgie en consultaties, Raphaëlle Boursoit administratie en financiën; Anouk Willems oogarts. De nieuwe aanwinsten: Anthony Cornette, administratie en financiën; Els Dobbelaere, optometriste van Pearle die de brillenwinkel gaat runnen; Hedwig Sillen, oogarts assistente; Isabeau Houben, oogarts assistente en Karolien Vits, de verpleegster die Bruno zal assisteren. In praktijk ben ik de fikser van alle mogelijke, en helaas ook onmogelijke, technische problemen. De resterende tijd, ben ik de man van de brillenwinkel, voor zover die niet door de Pearle-mensen gerund wordt. Deze keer is dat Els, vorig jaar was er Hamsa en daarvoor Nikolaas. Van hun professionaliteit kan ik alleen maar dromen, de moeilijke gevallen laat ik dan maar al te graag aan hen over en probeer er iets van op te steken.

Zaterdagmiddag 20/1 verwelkoming, 's avonds zijn we operationeel; alle materiaal is uit de stock gehaald en verspreid over operatiekwartier, consultatie en “lunetterie”. Met flinke hulp van het Congolese personeel en onze routine lukte het ook deze keer. De lange lijsten met ingeplande patiënten staren ons aan, zondag of niet, we gaan aan de slag. Op maandag komt het materiaal toe. Nu de stocks aangevuld zijn is er geen houden meer aan en rijgen intensieve dagen zich aaneen. Blad na blad van de wachtlijst wordt afgewerkt. Van 8 uur 's morgens, met een snelle hap 's middags tot dat de sterren aan de hemel twinkelen (rond 19 uur ;-) en een batterij frisse Primussen de werkdag afsluit.

Iedereen zal de missie wel op een andere manier meedragen, een eerste operatie zelfstandig uitgevoerd, de gelukkige gezichten van mensen die terug konden zien na aan cataract operatie, of de dankbaarheid van een oude man die met zijn tweede hands brilletje terug kan lezen.

Ik kijk er elk jaar naar uit, die heerlijke, afmattende, door insecten geplaagde, maar tevens voldoening gevende tijd met zijn unieke samenhorigheid.

Bij leven en welzijn, tot volgend jaar in Nioki.

Guido

HOE KUNT U ONS HELPEN?

Schenk een

BRIL

Sponsor een

TOESTEL

Doe een

SCHENKING

WILT U OP DE HOOGTE BLIJVEN?

Schrijf u in voor de

NIEUWSBRIEF

Van heinde en verre kwamen ze naar Basankusu

We waren met 23 OWWers dit jaar toen we in januari vertrokken in Zaventem. Op de luchthaven van Ndolo ging een groep van 13 richting Nioki. En de andere 10 namen het vliegtuig naar Basankusu tesamen met oftalmoloog Richard Hardy van Mbuji Maji die in Kinshasa op ons zat te wachten.

Sabine Bonnet van de CHR de la Citadelle (Liège) was er bij  met haar assistenten Maxime Smets en Gaëlle Nizette, evenals assistent Balasz Geiszelhardt uit Budapest, dr. Kristine Van Ruymbeke en dr. Annelies Fabry. Vicky Vanroy en Claude Toko waren de verplegers. Gianni De Rooze van Pearl en Jan Raymaekers zorgden voor de brillenwinkel. De lokale dokters en verpleging werkten hard mee. En Yann Huyghebaert overschouwde tezamen met Soeur Victorine naar goede gewoonte het geheel.

Toen we zaterdagmiddag waren geland bleek dat onze containers met materiaal nog onderweg waren. De rivier stond laag wegens droog seizoen en de boten moesten behoedzaam laveren. Maar, werd ons verzekerd, ze waren op 15 kilometer en het zou niet lang meer duren. We installeerden de operatiezalen, consultatie-units en lunetterie – onze nieuwe generator stond helaas nog op de boot -  en gingen aan de slag met de stocks medicatie, operatiepacks en brillen van vorig jaar. Maandag waren ze op 40 kilometer, dinsdag ging het gerucht dat ze waren vastgelopen op een zandbank en woensdag wist niemand het nog.

Donderdag hebben we dan een prauw uitgerust met 2 buitenboordmotoren en voor de helft gevuld met bidons “carburant” en we zijn onze boot gaan zoeken. Hij bleek te nog varen en was niet eens meer zo ver. Gelukkig maar want de toeloop van patiënten was gigantisch. We hebben er 2500 kunnen helpen. Van Basankusu en ook van Mbandaka en de wijde regio en zelfs van Kinshasa, Lubumbashi, Rwanda, de centraal Afrikaanse Republiek en Sudan. 260 operaties, 2300 consultaties en evenveel brillen.

We hebben er ook duizenden moeten teleurstellen. Een voorbeeld. Onze operatie-units waren net ingepakt toen er een sjofele en bestofte man arriveerde met zijn bagage in een zak over z’n schouder. Zes dagen had hij gereisd vanuit Ubangi. Te voet, staand in de laadbak van een camion, met de prauw. Met een duidelijk gevorderd cataract op beide ogen. We hebben hem een afspraak gegeven : 9 februari 2019. We zullen er zijn.

Ondertussen in Nioki