Afz. Longila Mpetsi Paul-Pierre Basankusu, 29/10/2013

Betreft:

Bedanking en Erkentelijkheid voor het schitterend Werk van de Belgische

delegatie te Basankusu 

Meneer Jan uit België,

Ik leed 12 jaar lang van een slecht gezichtsvermogen, en ik bereik nu mijn zestigste levensjaar. Ik weende elke dag, vooral ’s nachts, over hetgeen mij was overkomen! Eerlijk gezegd had ik alle hoop verloren, wist niet wat aan te vangen om het zicht van mijn kindertijd terug te vinden!! Enige hoop: intense gebeden om de steun van de goddelijke kracht te vragen – maar het is, helaas, zo moeilijk om te verkrijgen dat God een mirakel verricht, want de goddelijke wil is niet die van de mensen.

Wat een valse oogartsen had ik geraadpleegd en wat een valse behande-lingen had ik gekregen tijdens heel die vermelde lijdensperiode?? Maar tenslotte bleven er volop tranen vloeien wanneer ik daaraan dacht!! Ach, verspilde moeite – het is ermee gedaan, wanhoop!

Echte oogartsen zijn zeldzaam en in Kinshasa telt men die op één hand. Maar er was geen gebrek aan valse oogartsen of mensen die over valse of soms archaïsche didactische hulpmiddelen beschikten, en dan sommen vroegen die de financiële mogelijkheden om aan geld te geraken te boven gingen. Daarbij vergaten zij dat het land verscheurd was geweest door opeenvolgende revoltes; er heerste armoede, werkloosheid; kortom er was geen geld in omloop!!!

Naar Kinshasa gaan vereist geld, alleen reeds voor het vervoer; het verblijf moet onvermijdelijk om een zo groot mogelijke spaarzaamheid vragen; ten slotte de raadplegingen en de verschillende behandelingen om hoopvol het verloren gezicht terug te winnen: het vraagt speciale fondsen.

Dezer dagen werd het nieuws van de aankomst van de Belgische delegatie als iets twijfelachtigs beschouwd en als Griekse mythologie!! Ongelooflijk maar WAAR!!! Echt, de dag van uw aankomst was voor ons als een BLIKSEM-SCHICHT!! Onze harten braken van de onmetelijke vreugde. Zowel jongeren als ouderen snelden toe om u te zien. Oh, elke zieke die zijn naam op de lijst had geschreven was gelukkig en keek hoopvol uit naar genezing. Het was zoals Jezus Christus blinden had genezen, iedereen herinnerde zich dat bijbelse verhaal.

De eersten die onderzocht waren, de eerste geopereerden die weer naar buiten kwamen, hadden de ernst gezien van de raadplegingen, van de bijzondere computermachines die daar voor u geplaatst waren in die zaal – ingewikkelde, onwaarschijnlijke computermachines die door specialisten werden bediend. Die eerste mensen vertelden ons met overtuiging over het mooie dat ze hadden ervaren, zij deden de hoop op genezing opflakkeren!! En ze waren allemaal gelukkig naar buiten gekomen, terwijl ze vreugdezangen zongen en onze Belgische vrienden dankten, hen die zich zoveel moeite getroostten om onze gesloten ogen te openen en daarvoor wat overhadden; en anderen hebben God geprezen omdat Hij hen bij ons had gebracht.

Ja, wij zijn ons allemaal bewust geworden van de omvang van het werk, de ernst en de knowhow van onze Belgische vrienden. Om een bril te hebben verzamelt men nauwgezet alle gegevens uit de computers, en ten slotte geeft men u die. Op het eind, wanneer ge hem draagt, is er nog een andere zekerheids-test – het is WONDERBAAR, men moet het erkennen. De Belgen waren er met de glimlach, vriendelijk en zij antwoorden op alle gestelde vragen zonder ongeduld – hun eenvoud tegenover een enorme massa volk, elke dag, was merk-waardig. Dat moet een les zijn voor onze artsen, vooral die met het diploma van oogarts. Die Belgen hebben een nieuwe wind gebracht in de Congoleze genees-kunde (een les voor het geneesherenkorps), EEN DEGELIJK WERK.

Tenslotte had ik alle hoop verloren, maar op een wonderbaarlijke wijze voel ik mij dankzij de gegeven geneesmiddelen en de bril beter: ik voel me zoals vroeger, namelijk zoals in mijn jeugdjaren toen het ZICHT VRIJ en GOED was, en toen ik kon ZIEN OP AFSTAND. De verloren hoop is teruggekeerd DANKZIJ DIE DAPPERE zonen en dochters van BELGIË.

         Moge God die Belgische delegatie beschermen, evenals hun land dat aanvaard heeft hen naar ons te zenden; moge Hij zijne Excellentie Monseigneur MOKOBE Joseph beschermen voor zijn relaties met hen, evenals de Eerwaarde Zuster Victorine voor hun omkadering. Ongelukkiglijk heb ik niet de financiële middelen om dit als mirakel beschouwd gebeuren heel feestelijk te vieren. IK ZIE, IK ZIE, IK ZIE a.u.b. OP AFSTAND, ik lees correct en ik ben nu in staat mijn nagels te knippen, terwijl dat vroeger onmogelijk was.

         Ik ben u daarvoor dankbaar, voor altijd; ik zeg nog eens aan u, aan deze Belgische delegatie: dat de mensen die deze keer van de gelegenheid niet konden gebruikmaken, er de volgende keer hun voordeel zouden mogen mee doen. DANK U.

L. Mpetsi

Vertaling J. Alaerts